Do finiĝis julvespero ankau ĉi-jare. Malsimile al plejmultaj celebrantoj na kristnasko, svedoj celebras jam la 24-an. Kiam mi skribas, tio estis hierau. Jen la julvesperaj kutimoj de mia familio:

Ekde ke miaj patroj aĉetis montaran domon en Herjedalio, ni pasigas julon tie. Kelkan tagon antau julvespero, ni aĉetas abion malgrandan, kaj vestas ĝin per brilaĵoj – strioj, globoj kaj lampetoj. Ni starigas ĝin per baza apogilo meze interne.

Julvespero (oni nomas la tutan tagon tiel) komenciĝas ordinare. Oni ellitiĝas kaj matenmanĝas. Post matenmanĝo oni komencas finfari la diversajn manĝaĵojn kiuj serviĝos lunĉe. Eble oni havas tempon eliri skii kelkan horon. La lunĉo estas granda kaj iom malfrua. Ĝi estas bufedo kiu konstistas el: haringo en diversaj marinaĵoj, salmo krudspicita, ŝinko kun mustardoj, viandobuloj kun stufita krispa brasiko, kolbasetoj, diversaj saucoj kaj biermosta pano. Oni trinkas julmoston (tio estas ne mosto sed karbondioksida trinkaĵo simila al kokakolao), glasetojn da brando kaj/au bieron.

Post la bona manĝado na tiuj frandaĵoj oni rigardas certan programon televidan. Ĝi estas kolekto na filmetoj de Disney, kiu fariĝis antau kelkaj jardekoj. Pro iu kauzo ĝi ankorau restas tradicio kaj plimultego de svedoj rigardas ĝin ĉiujule kvankam la enhavo samas ĉiun jaron, kaj tio estas iom amuze. Tiun kavalkadon oni nomas Donaldo Anaso, kvankam Donaldo estas nur unu el pluraj ĉefroluloj en ĝi.

Dum Donaldo Anaso, kaj la resto de la tago, oni manĝetas memfaritajn dolĉaĵojn: krembombonoj, marcipanfiguroj, marcipanruloj, nugatglobetoj interalie. Post la televidumado okazas la disdonado na donacoj. Sub la abio kuŝas stako da enpaperigitaj donacoj, kiujn tien metis homoj dum la ĵusaj tagoj. Plej ofte unu homo prenas la iniciaton – nuntempe kutime mia fratineto – preni unu donacon post la alia kaj doni ĝin al la ricevanto de ĝi. Oni malfermas la pakaĵojn kaj dankas al la donintoj.

Post ioma tempo da umado kun au sen ricevaĵoj, oni manĝas rizkaĉon. Oni verŝas al si teleron da kaĉo, aldonas cinamon, sukeron kaj lakton – sed antau ol oni rajtas manĝi, oni devas elpensi kaj prezenti rimon. Se ĝi estas tro simpla, aliuloj plendos kaj igu onin elpensi novan. Por tiuj kiuj emas angori pri sukceso, ĉi momento povas tiri ilin al malesperaĉo, sed espereble ne. La restanta vespero pasas kiel kutime, sed ja pli festeca.